Portal Orzeczeń Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Świdnicy

1.Przewodnicząca:

1.SSO Agnieszka Połyniak

1.Protokolant:

1.Dorota Bawolska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 51/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 30 października 2024r. w sprawie sygn. akt II K 350/24

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

M. P.

1. zapis „04.15.2022 warunki ochrony ppoż. bez zmian” usytuowany w pozycji nr 3, w rubryce „data opracowania/aktualizacji” instrukcji po lewej stronie, w górnej części dokumentu oraz nieczytelny podpis usytuowany w pozycji nr 3, w rubryce „Podpis podmiotu opracowującego” po lewej stronie, w górnej części dokumentu zawarte w Karcie Aktualizacji Instrukcji Bezpieczeństwa Pożarowego (...) ul. (...), sygnowana odciskiem pieczątki o treści „(...) (...) inż. Poz. P. S. (...)-(...) K., ul. (...) tel. (...), kom.(...) NIP (...) REGON (...) nie zostały nakreślone przez B. P., Ł. O. oraz P. S.,

2. P. S. zna oskarżoną z racji wcześniej przeprowadzanych w (...) w K. kontroli bezpieczeństwa pożarowego tego obiektu. W kwietniu 2022r. nie składał jednak podpisu w karcie aktualizacji Instrukcji Bezpieczeństwa Pożarowego powyższego obiektu. Wykluczył również możliwość złożenia podpisu przez pracowników jego firmy,

3.oskarzona była karana.

sprawozdanie z przeprowadzanych badań porównawczych pisma ręcznego i podpisów sporządzone przez biegłego z zakresu grafologii i badania dokumentów J. F.

zeznania świadka P. S.

informacja Krajowego Rejestru Karnego

k. 184 – 201

k. 167 – 168

k. 141

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.  sprawozdanie z przeprowadzanych badań porównawczych pisma ręcznego i podpisów sporządzone przez biegłego z zakresu grafologii i badania dokumentów J. F.;

2.  zeznania świadka P. S.;

3.  informacja Krajowego Rejestru Karnego

biegły dysponuje wiadomościami specjalnymi niezbędnymi dla stwierdzenia okoliczności będących przedmiotem zleconej przez Sąd opinii; ma bowiem określone w tym kierunku wykształcenie specjalistyczne oraz doświadczenie, ponadto wydana przez niego opinia jest pełna, jasna, wewnętrznie niesprzeczna; nie ma żadnych podstaw do kwestionowania jej treści, w tym wniosków z niej płynących, które są jednoznaczne i stanowią logiczną konsekwencję ustaleń i spostrzeżeń biegłego, nie były kwestionowane w toku postępowania.

zeznania logiczne, korespondują z relacją Ł. B., brak podstaw, by je kwestionować.

niekwestionowany dokument urzędowy.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonej zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia tj. art. 167 k.pk. w zw. z art. 366 k.p.k. poprzez niedopuszczenie z urzędu dowodu z opinii biegłego grafologa w celu porównania podpisu znajdującego się na dokumencie objętym niniejszym postępowaniem mimo, że wiarygodność podpisu stanowiła kluczową okoliczność sprawy, oskarżona podnosiła w postępowaniu sądowym wątpliwość co do sprawstwa w zakresie podrobienia podpisu, a opinia biegłego była jedynym obiektywnym środkiem dowodowym, który mógł rozwiać wątpliwości co do sprawstwa oskarżonej

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia tj. art. 4 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonej i oparciu stanu faktycznego sprawy wyłącznie na dowodach obciążających oskarżoną przy jedoczesnym pominięciu innych możliwych do przeprowadzenia np. opinii grafologicznej;

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia tj. art. 5 § 2 k.p.k. przez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonej mimo, iż żaden obiektywny dowód nie potwierdził, aby oskarżona dopuściła się podrobienia podpisu na dokumencie;

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące przyjęciem, iż zebrane w sprawie dowody potwierdzają fakt popełnienia przez oskarżoną przestępstwa, a ocena dowodów powinna być wszechstronna, uwzględniająca zarówno okoliczności przemawiające na niekorzyść jak i na korzyść oskarżonej.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Podniesione przez apelującą zarzuty uznać należało za częściowo słuszne, co skutkowało koniecznością modyfikacji ustaleń faktycznych, jak i wniosków końcowych dotyczących znamion ustawowych czynu zabronionego, które oskarżona zrealizowała w ramach czynu zarzucanego jej aktem oskarżenia.

Ponowna analiza materiału dowodowego dokonana przez Sąd odwoławczy w kontekście postawionych w apelacji zarzutów wykazała, że Sąd orzekający nie dość wnikliwie przeanalizował posiadany materiał dowodowy, jak też zaniechał przeprowadzenia istotnych dowodów, aprobując a priori tezy aktu oskarżenia. Sąd I instancji, czyniąc podstawą przyjęcia, że oskarżona zrealizowała znamiona czynu z art. 270 § 1 k.k. w kształcie przyjętym w akcie oskarżenia, oparł się wyłącznie na wyjaśnieniach M. P. złożonych przez nią w postępowaniu przygotowawczym, jak też relacji Ł. B., lecz nie dostrzegł, iż P. S. nie został przesłuchany, choć to autentyczność jego podpisu była kwestionowana. Choć w toku postępowania przygotowawczego oskarżona przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i wyjaśniła, że to ona - w dniu kontroli dokonywanej przez pracowników Straży Pożarnej - nakreśliła podpis na pierwszej stronie Instrukcji Przeciwpożarowej obiektu (...), a następnie przedłożyła ją kontrolującym. M. P. w toku postępowania sądowego, po podjęciu warunkowo umorzonego postępowania, zmieniła jednakże swoje stanowisko procesowe, wskazując motywy uprzedniego przyznania swego sprawstwa. W tej sytuacji obowiązkiem Sądu I instancji było zweryfikowanie tych wyjaśnień i skonfrontowanie tego stanowiska z pozostałym zgromadzony w sprawie materiałem dowodowym w taki sposób, by można było kategorycznie stwierdzić która z wersji przedstawionej przez oskarżoną polega na prawdzie. Tego jednak Sąd I instancji nie uczynił, opierając się wyłącznie na zeznaniach Ł. B., na podstawie których można stwierdzić jedynie to, że B. P. okazała mu tę Instrukcję Przeciwpożarową z naniesionym wpisem i podpisem, który zakwestionował. Ten materiał dowodowy nie dowodził jednakże w sposób pewny, że podpis osoby dokonującej kontroli, tj. P. S. złożony został nie przez uprawnionego, lecz przez oskarżoną. Nie potwierdzały tego także zeznania Ł. O.. Świadek nie posiadał żadnej wiedzy na temat tego, kto podpisał instrukcję. Z jego zeznań wynikało, że dokonywał kontroli oświetlenia awaryjnego oraz czujek automatycznych, z czego spisał odrębny protokół, który znajduje się w firmie (...) należącej do P. S.. On sam, jak podał, Instrukcji Bezpieczeństwa nie widział. Wyprowadzanie zatem kategorycznego wniosku, że to oskarżona „sfałszowała”, tj. złożyła podpis za P. S. na Instrukcji Bezpieczeństwa, uznać należało za przedwczesne.

Tym samym rację przyznać należało obrońcy oskarżonej, że poczynione w sprawie ustalenia, wobec braku wyraźnego potwierdzenia faktu podpisania Instrukcji Bezpieczeństwa przez oskarżoną, zwłaszcza po tym jak wycofała się ze swoich wcześniejszych wyjaśnień, nie mogły stanowić podstawy do czynienia pewnych i jednoznacznych ustaleń w tym zakresie. Tak przeprowadzona ocena materiału dowodowego istotnie wykraczała poza ramy przepisu art. 7 k.p.k. i naruszała zasadę obiektywizmu z art. 4 k.p.k., a tym samym nie usuwała pojawiających się w sprawie wątpliwości, na co słusznie zwróciła uwagę apelująca. Niemniej stan ten nie oznaczał, iż zaistniały niedające się usunąć wątpliwości, które należałoby tłumaczyć na korzyść oskarżonej, co stanowi o niezasadności zarzutu obrazy art. 5 §2 k.p.k. Sąd meriti nie wyczerpał możliwości dowodowych, a wyłącznie zaniechał przeprowadzenia dowodów, które mógł przeprowadzić, tj. nie przesłuchał P. S., jak też nie powołał biegłego z zakresu badania pisma ręcznego, by zweryfikować linię obrony oskarżonej. Zaniechanie przez Sąd I instancji dokładnego wyjaśnienia okoliczności związanych z podpisaniem instrukcji, pomimo wyraźnie nasuwających się wątpliwości w tym zakresie, było niewątpliwie błędem Sądu I instancji, który doprowadził do przedwczesnego uznania, że oskarżana swoim zachowaniem zrealizowała wszystkie znamiona czasownikowe przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. opisane w akcie oskarżenia. Rację ma skarżąca, że wątpliwości te niewątpliwie rozwiać mogła opinia biegłego grafologa. Zauważyć jednak należy i to, że również obrońca oskarżonej dopiero na etapie postępowania odwoławczego podniosła tę kwestię we wniesionym środku odwoławczym. Wcześniej pomimo istniejących i niewątpliwie dostrzeżonych niedostatków w materiale dowodowym, obrońca nie przejawiała inicjatywy dowodowej w tym zakresie. W tej sytuacji czynienie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 167 k.p.k. uznać należało, choć w okolicznościach sprawy uprawnione, to jednakże będąc konsekwencją własnego zaniechania. Zauważyć należy, że wynikająca z art. 167 k.p.k. powinność dopuszczenia przez sąd dowodów z urzędu, przy braku stosownych wniosków dowodowych, powstaje tylko wtedy, gdy dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych uzależnione jest od przeprowadzenia dowodu, o którym sąd powziął informację. Do obrazy tego przepisu może więc dojść jedynie w przypadku uzasadnionego przekonania, że materiał dowodowy w sprawie jest niepełny, nasuwa wątpliwości i wymaga uzupełnienia. Z treści uzasadnienia Sądu orzekającego wynika, iż wątpliwości w tym zakresie nie miał, nie dał bowiem wiary zmienionym wyjaśnieniom M. P., opierając się na tych z postępowania przygotowawczego (k. 118v i k. 29). Nie ulega wątpliwości, że inicjatywę dowodową, co do zasady, powinny wykazywać strony, a organ procesowy zobligowany jest do podjęcia działania w tym względzie w braku aktywności stron do wyjaśnienia okoliczności faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia. Tym samym uznać należy, że choć zasadnie obrona wskazała na konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii pismoznawczej, to sama w istocie przyczyniła się do zaistniałego stanu rzeczy.

Podniesienie jednak tego zarzutu w apelacji, a przede wszystkim dostrzeżone w toku kontroli instancyjnej braki w materiale dowodowym, skutkowały uznaniem przez Sąd odwoławczy, że ujawniły się uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. W konsekwencji powyższego Sąd ad quem przejął inicjatywę dowodową w tym zakresie i z urzędu uzupełnił postępowanie dowodowe.

Dodatkowo przeprowadzony dowód w postaci zeznań P. S., który jako osoba uprawniona miał sprawdzić stan obiektu i dokonać kwestionowanego wpisu, potwierdzi trafność ustaleń Sądu orzekającego, iż wpisu nie dokonał świadek. W konsekwencji ustalić należało, że pomiędzy 14 a 19 kwietnia 2022 roku, kiedy to dokonujący kontroli aktualności instrukcji bezpieczeństwa przeciwpożarowego Ł. B. sprawdzał stan przeciwpożarowy obiektu (...) w K.. P. S. zaprzeczył, by dokonał wpisu, a przede wszystkim, by podpisał się jako osoba potwierdzająca spełnienie warunków bezpieczeństwa w obiekcie (...) a przecież to M. P. tak wypełnione rubryki 19 kwietnia 2022 roku okazała Ł. B.. Niezbędny zatem było ustalenie, czy istotnie oskarżona dokonała wpisu i następnie się nim posłużyła, czy też „tylko” przedłożyła, dokonującemu kontroli. Dlatego też przeprowadzony został dowód z opinii pismoznawczej, wskazany w apelacji obrony.

Powołany przez Sąd odwoławczy biegły, po przeprowadzonych badaniach przedstawionych do ekspertyzy próbek podpisów B. P., Ł. O. oraz P. S. stwierdził, iż zapis „04.15.2022 warunki ochrony ppoż. bez zmian” usytuowany w pozycji nr 3, w rubryce „data opracowania/aktualizacji” instrukcji po lewej stronie, w górnej części dokumentu oraz nieczytelny podpis usytuowany w pozycji nr 3, w rubryce: „Podpis podmiotu opracowującego” po lewej stronie, w górnej części dokumentu zawarte w Karcie Aktualizacji Instrukcji Bezpieczeństwa Pożarowego (...) ul. (...), sygnowana odciskiem pieczątki o treści „(...) (...) inż. Poz. P. S. (...)-(...) K., ul. (...) tel. (...), kom. (...) NIP (...) REGON (...) nie zostały nakreślone przez M. P. (błędnie wskazał biegły imię oskarżonej (...) – k. 201, co uznać należy za oczywistą omyłkę pisarską), Ł. O. oraz P. S.. Tym samym twierdzenie oskarżonej, iż to nie ona dokonała kwestionowanego wpisu, jak też nie sfałszowała podpisu P. S., okazały się polegać na prawdzie. Nadto przesłuchany w charakterze świadka P. S. wykluczył również możliwość złożenia podpisu przez pracowników jego firmy, tłumacząc to znajomością charakterów pism swoich pracowników. Zasadnie zatem apelująca zanegowała uznania sprawstwa i winy oskarżonej co do realizacji przez nią znamienia podrobienia w celu użycia za autentyczny wskazanego dokumentu. Niemniej wnioski wynikające z opinii biegłego, stanowią o tym, że zeznania P. S., kwestionującego, by dokonał wpisu i złożył swój podpis, jak też Ł. B., który ów fałszywy wpis ujawnił, są wiarygodne i winny stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Skoro tak nie może ulegać wątpliwości, że to M. P. posłużyła się tym dokumentem, mając jednocześnie świadomość tego, że wpisu nie dokonał P. S. i, że to nie on się podpisał jako wystawca zaświadczenia.

Powyższe skutkowało koniecznością modyfikacji nie tylko ustaleń faktycznych, ale opisu czynu, którego sprawstwo należy oskarżonej przypisać. Brak bowiem podstaw, by przyjąć, że zrealizowała ona znamiona czynu z art. 270 § 1 k.k. w postaci podrobienia tego podpisu. Niemniej okoliczność ta nie mogła jednak doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku w kierunku postulowanym przez jej obrońcę, a mianowicie od jej uniewinnienia.

Przepis art. 270 § 1 k.k. oprócz podrobienia i przerobienia dokumentu, jakimi niewątpliwie jest Instrukcja Bezpieczeństwa Przeciwpożarowego obiektu hotelowego, przewiduje również formę działania polegającą na użyciu podrobionego lub przerobionego dokumentu. Nie ulega wątpliwości, że „użycie dokumentu jako autentycznego” to zachowanie sprawcy polegające na wykorzystaniu dokumentu podrobionego lub przerobionego niekoniecznie przez siebie, ale w taki sposób, jakby posługiwał się autentycznym dokumentem. Użycie dokumentu jako autentycznego oznacza bowiem wprowadzenie go do obrotu ze świadomością, że jest podrobiony lub przerobiony, czyli nieautentyczny. Najczęściej będzie to posłużenie się dokumentem (vide postanowienie Sądu Najwyższego z 17.04.2019 r., sygn. III KK 64/18). Zauważyć wypada i to, że czyny zabronione z art. 270 § 1 – 3 k.k. mają charakter umyślny, a przy tym przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. polegającego na podrobieniu lub przerobieniu dokumentu dopuścić się można umyślnie z zamiarem bezpośrednim (na co wskazuje znamię „w celu użycia za autentyczny”), to jednakże „użyć dokumentu jako autentycznego” sprawca może zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym.

W przedmiotowej sprawie Sąd odwoławczy nie miał wątpliwości, że oskarżona zdawała sobie sprawę, że zapis, a przede wszystkim podpis na karcie Instrukcji Bezpieczeństwa Przeciwpożarowego zostały podrobione. Taki wniosek wynika z analizy jednoznacznych zeznań świadków Ł. B. oraz P. S.. Zauważyć należy, że w dniu 14 kwietnia 2022r. podczas kontroli obiektu (...) w K. przeprowadzanej przez Ł. B. w instrukcji nie było aktualnego podpisu, a oskarżona została pouczana przez świadka o konieczności aktualizacji dokumentu. W czasie kolejnej kontroli przeprowadzanej w dniu 19 kwietnia 2022r. oskarżona przedłożyła instrukcję z podpisem P. S., który miał świadczyć o tym, że dokument ten został zaktualizowany a obiekt spełnia wymogi w zakresie bezpieczeństwa przecipożarowego. Rzecz w tym, że P. S. w tym czasie nie przeprowadzał w (...)przeglądu przeciwpożarowego, a złożony na dokumencie podpis nie został przez niego nakreślony. Trudno w tej sytuacji mówić o nieświadomości oskarżonej, co do faktu wcześniejszego podrobienia dokumentu przez inną nieustaloną osobę. Przedłożenie zaś tego dokumentu w trakcie kolejnej kontroli pozwala uznać, że w ten intencjonalny sposób oskarżona „użyła" tego dokumentu w celu potwierdzenia pozytywnego przejścia kontroli bezpieczeństwa pożarowego obiektu, która w istocie nie została przeprowadzona. Stanowi o tym, że zrealizowała ustawowe znamiona występku z art. 270 § 1 k.k., za co winna ponieść odpowiedzialność karną.

Wniosek

Obrońca oskarżonej wniósł o:

- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej popełnienia zarzucanego mu czynu

ewentualnie o

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski apelacyjne były niezasadne z przyczyn szczegółowo omówionych wyżej, ponieważ choć sama dokumentu nie sfałszowała, to jednakże miała świadomość, że P. S. nie kontrolował (...) i nie potwierdzał tej okoliczności stosowanym wpisem i nie podpisał się w Instrukcji Bezpieczeństwa Przeciwpożarowego, co podlegało okresowej kontroli przez funkcjonariusza Państwowej Straży Przeciwpożarowej.

Nie ma przy tym żadnych racjonalnych, ani prawnych podstaw, by zaskarżony wyrok uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania, zwłaszcza, że Sąd odwoławczy postępowanie dowodowego uzupełnił w toku postępowania odwoławczego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd odwoławczy zmieniał zaskarżony wyrok w ten sposób, że stosując przepisy obowiązujące w dacie czynu, oskarżoną M. P. uznał za winną tego, że 19 kwietnia 2022 roku w K., woj. (...), podczas kontroli prowadzonej przez Państwową Straż Pożarną w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych użyła przedkładając, jako autentyczny, podrobiony zapis w karcie aktualizacji Instrukcji Bezpieczeństwa Pożarowego obiektu (...) ze sfałszowanym przez nieustaloną osobę podpisem P. S., tj. czynu z art. 270 §1 k.k. i za to na podstawie art. 270 §1 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. wymierzył oskarżonej karę 100 stawek dziennych grzywny, przyjmując, że jedna stawka dzienna wynosi 20 złotych.

Zwięźle o powodach zmiany

Powyższe zmiany były konsekwencją wyników uzupełnionego postępowania dowodowego, potwierdzającego, iż M. P. nie sfałszowała wpisu ani podpisu P. S., lecz, mając tego świadomość, posłużyła się takim dokumentem w toku kontroli dokonywanej przez Państwową Straż Pożarną i to skutkowało koniecznością zmiany opisu czynu przypisanego, jak też wymierzeniem kary, przy zastosowaniu art. 4 §1 k.k. (do 1 października 2023 roku czyn zagrożony był także karą grzywny i ograniczenia wolności). Szczegółowa argumentacja w tym zakresie została przedstawiona w sekcji 3.1 uzasadnienia.

Wymierzając karę należało mieć na uwadze nie tylko to, że wyeliminowane zostało znamię podrobienia podpisu P. S., co niewątpliwie poczytać należy jako okoliczność wpływającą łagodząco, ale także to, że postępowanie to stanowi konsekwencję prawomocnego skazania M. P. za czyn z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. i art. 270 §1 k.k. w zw. z art. 11 k.k. (k. 227), zatem za przestępstwo podobne, tj. także związane z fałszerstwem dokumentu.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji wymierzył oskarżonej karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 20 złotych każda, co przekonująco uzasadnił (k. 119v - 120) a Sąd odwoławczy przedstawione okoliczności podzielił. Mając przy tym na uwadze kierunek zaskarżenia tego wyroku (wyłącznie na korzyść oskarżonej), jak też wyżej wskazane kwestie oraz to, że przedkładając sfałszowany zapis w Instrukcji, oskarżona miała pełną tego świadomość, uznać należało, że kara grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych stanowić będzie sprawiedliwe i wyważone ukaranie. Jak wynika z akt sprawy oskarżona jest osobą, której bez większego trudu przychodzi posługiwanie się dla własnej korzyści i wygody dokumentami co do których wie, że nie są autentyczne, co świadczy o jej lekceważącym nastawieniu do powszechnie obowiązujących zasad porządku prawnego.

Określając wysokość stawki dziennej miał na uwadze Sąd odwoławczy sytuację materialną i majątkową oskarżonej.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt II

uwzględniając wymiar kary oraz sytuację materialną oskarżonej, na podstawie art. 634 k.p.k., art. 636 § 1 oraz art. 3 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, Sąd odwoławczy zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w części, tj. połową wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym oraz wymierzył jej opłatę w kwocie 200 zł.

7.  PODPIS

SSO Agnieszka Połyniak

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 30 października 2024r. w sprawie sygn. akt II K 350/24

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana